مازندرانی همان گونه که پیش از این گفتم زبانی با ادبیاتی غنی است البته بسیاری از مازندرانی زبان ها نه تنها چنین واقعیتی را نمی دانند بلکه حتی از این واقعیت که در دوره معاصر هم مازندرانی دارای ادبیاتی کم و بیش پر رونق بوده است نیز بی خبر هستند. در عصر ما نیز افرادی بوده اند که آثار ادبی خود را به مازندرانی منتشر کرده اند اما به دلیل سیاست تبعیضی که علیه زبانهای دیگر مردمان کشور ایران از جانب حکومت در پیش گرفته شده است آثارشان نتوانست به دست مردم برسد. صحبت من در اینجا در مورد این تبعیض نیست. من می خواهم این آثار را به شما معرفی کنم. از کهن ترین آثاری که به زبان مازندرانی نوشته شده است مرزبان نامه و نیکی نامه است که توسط مرزبان بن رستم بن شروین از شاهزادگان باوندی به رشته تحریر درآمده است. یکی از پادشاهان باوندی نیز دستور تحریر کتابی را به نام باوندنامه را داده که در مورد تاریخ مازندران است. در دوره زیدیه قرآن به زبان مازندرانی ترجمه شد و تفسیری نیز بر آن به زبان مازندرانی نوشته شده است. از شعرای بزرگ آن دوره می توان به مسته مرد، باربد جریری و علی فیروزه اشاره کرد. هر چند که با سلطه دودمان صفویه بر مازندران، زبان مازندرانی از رسمیت افتاد ولی این مسئله سبب نشد تا بزرگان این خطه از نوشتن آثار و عقاید خود به زبان مازندرانی دست بردارند.کهن ترین نثر نوین مازندرانی ترجمه فصلی از طوفان البکا به این زبان است. هم چنین نسخه ای از واقعه قلعه شیخ طبرسی به مازندرانی موجود است. امیر تیمور قاجار ساروی نیز واژه نامه ای به نظم برای فارسی زبان ها نگاشته است. هر چند در دوره مشروطه که آزادی بیان در ایران تا حد قابل قبولی به وجود آمده بود تلاش برای ایجاد یک روزنامه یا نشریه به مازندرانی صورت نگرفت و همین امر مازندرانی را چند گام به عقب برد ولی امروزه در اینترنت مازندرانی از وضعیت مناسبی برخودار است. نسخه مازندرانی دانشنامه بزرگ ویکی پدیا موجود است و تعدادی وبلاگ نیز به مازندرانی در اینترنت یافت می شوند. واژه نامه آنلاین تبرستان نیز از رونق خوبی برخودار است. امیدوارم با توجه مسئولین فرهنگی استان به زبان مازندرانی به عنوان میراث فرهنگی استان بتوان دوباره این زبان را به جایگاه گذشته اش برگرداند.