زبانشناسی دانشی است که به بررسی زبانها می پردازد. زبانها توسط زبانشناسان به شاخه های گوناگون تقسیم می شوند. هر زبان خود شامل چند لهجه است. در کشور ما ایران زبانهای زیادی گویش می شوند. ولی متاسفانه بسیاری از مردم فارسی را به عنوان تنها زبان موجود در کشور می شناسند. رسانه ها در کشور ما محدود هستند به تعدادی روزنامه و پنج شبکه تلویزیونی که همگی به فارسی هستند. زبانهای محلی به دلیل عدم توجه این رسانه ها وعدم آموزش در مدارس مورد بی توجهی مردم قرار گرفته اند. اما این تنها مشکلی نیست که زبانهای محلی در ایران با آن دست و پنجه نرم می کنند. بسیاری از مردم ما زبانهای محلی را لهجه هایی از زبان فارسی می دانند. تصور مردم از زبانهای ایرانی ، زبانهایی است که در کشور کنونی ایران گویش می شوند. در حالیکه بر اساس علم زبانشناسی زبانهای ایرانی زبانهایی است که توسط مردمان ایرانی تبار گویش می شود. در این میان ترکی آذربایجانی یک زبان ایرانی شناخته می شود! اصولا این زبان از نظر دستوری هیچ شباهتی با فارسی ندارد. مازندرانی لهجه ای از گیلکی یا فارسی دانسته می شود و هزاران فکر غلط دیگر. مازندرانی برای خود یک زبان مستقل است. دستور زبان مازندرانی با فارسی متفاوت است. برای مثال در زبان مازندرانی ما می گوییم مه جمه که در فارسی لباس من معنا می دهد. متاسفانه از جانب مازندرانی زبان ها هیچ تلاشی برای شناخت درست زبان مازندرانی به جامعه ایران صورت نگرفته است. ما حتی یک نشریه که برای گسترش زبان و ادبیات مازندرانی فعالیت کند یا یک روزنامه به زبان مازندرانی نداریم. در قانون اساسی ایران هیچ منعی برای انتشار روزنامه به زبان محلی نیست. صداو سیمای مرکز استان هم که باید حداقل نیمی از برنامه هایش به زبان مازندرانی باشد یک شبکه کاملا فارسی زبان است. در آینده بیشتر در مورد چگونگی گسترش زبان مازندرانی بحث خواهم کرد.